Se Federar

Sèm nombrosas, sèm nombroses : sèm tant e mai pensant e esprobant qu’aquel sistèmi a pro viscut. Mas nòstras voses son dispersadas, nòstres apèls cantonats, nòstras practicas micalhadas. A tal punt que, de còps, dobtam de nòstras fòrças, succombissèm a la destressa de l’impoténcia. Segur que d’anar difractats aital nos pòt positivament aluènhar de las centralizacions e dels alinhaments, a l’evidéncia. Totun : nos fa besonh de nos federar. A non ne dobtar, mai que jamai al moment qu’una crisi economica, sociala e politica comença de dostar sa violéncia sense falsa semblança, gigantesca e brutala. Se « sèm en guèrra », aquò es plan en guèrra sociala. D’aicí enlà las atacas s’abaton, implacablas : mantes fan chantatge a l’emplec, tornan discutir las libertats e los dreits, messorgan, recorron a la violéncia d’Estat, intimidan, e la polícia reprimís, mai que tot dins los barris populars, generalizan la susvelhança, la condescendéncia de classa, las discriminacions racistas, las indignitats piègers faitas als paures, als mai fragils, als exiliats e a las exiliadas. Per una part creissenta de la populacion, las condicions de lotjament, de santat, d’alimentacion, de còps tot simplament de subsisténcia, son catastroficas. Es plan mai qu’ora de revirar los estigmatas contra totes los classaments marrits. Çò qu’es « estrèm », son plan las inegalitats vertiginosas, que la crisi cava encara mai. Çò qu’es « estrèm », es aqueste violéncia. Dins aquel sistèmi, nòstras vidas valdràn sempre mens que lors profièits.

Non avèm pas mai páur dels mots per designar la realitat qu’oprimís nòstras societats. Decennis de temps, « capitalisme » èra vengut un mot tabó, remandat a una injoncion sense alternativa, tant evident coma l’aire respirat — un aire el-meteis de mai en mai infectat. Mesuram d’ara enlà que lo capitalocèn es plan una èra destructritz e semenadoira de mòrt, una èra ont se nafra mortalament la Tèrra e çò vivent. L’enjòc non se lòtja sonque dins un neoliberalisme que caldriá combatre en tot tornant a un capitalisme mai « acceptable », « verd », « social » o « reformat ». Feròç, lo capitalisme non pòt èsser mestrejat, emendat o bonificat. Tal un vampir o un trauc negre, o pòt aspirar tot. Non a cap de morala ; non coneis que l’egoïsme e l’autoritat ; non a cap autre principi que lo del profièit. Aquesta logica devoratritz es cinica e murtrièra, coma o es tot productivisme desfrenat. Se federar, aquò es respondre a aquela logica pel collectiu, o demostrar mercés al nombre e assumir una oposicion al capitalisme, sense imaginar ni una estona qu’amb el se poiriá passar qualque compromés que foguèsse.

Mas non sèm sonque ni d’en primièr unes « anti ». Se non avèm projèctes clau en man, venèm de mai en mai nombrosas e nombroses a teorizar, pensar mas tanben practicar d’alternativas crediblas e tangiblas per las vidas umanas. Nos fa besonh de las metre en comun. E es plan aquí çò qu’unís aicestas experiéncias e aicestas esperanças : los bens comuns fondats non subre la possession mas subre l’usatge, la justícia sociala e l’egala dignitat. Çò comun, son de ressorsas e de bens, d’accions collectivas e de fòrmas de vida. Permeton d’aspirar a una vida bona, en canbiant los critèris de referéncia : non pas mai lo mercat mas le partatge, non pas mai la concurréncia mas la solidaritat, non pas mai la competicion mas çò comun. Aquestas proposicions son solidas. Ofrisson ja de concebre un mond diferent, eissinjat de la corsa al profièit, del temps rentable e dels rapòrts mercants. Es mai que jamai necessari e preciós de los partejer, los discutir e los difusir.

Sabèm tanben encara qu’aquò non bastarà pas : avèm plan dins l’èime que la poténcia del capital non daissarà jamai s’organizar pasiblament una fòrça collectiva que li es contrària. Coneissèm la necessitat de l’afrontament. Es d’aitant mai imperiós de nos organizar, de tèisser de ligams e de solidaritats tan localas coma internacionalas, de far de l’auto-organizacion tan coma de l’autonomia de las nòstras accions un principi actiu, una pacienta e tenaça collècta de fòrças. Aiçò supausa de popularizar totas las fòrmas de democracia vertadièra : brigadas de solidaritat talas coma se son multiplicadas dins los barris populars, assembladas, cooperativas integralas, comitat d’accion e de decision subre los lòcs de trabalh e de vida, zònas de defendre, comunas liuras e comuals, comunautats criticas, socializacion dels mejans de produccion, dels servicis e dels bens… Uèi los personals se santat apèlan a un movement popular. La perspectiva es tan poderosa coma elementària : los e las que trabalhan cada jorn a sonhar son los melhors plaçats per establir, amb de collectius d’usatgièrs e los malauts, çò que fa besonh a la santat publica, sense los « managers » e expèrts autoproclamats. L’idèa es generalizabla. Avèm la legitimitat e la capacitat de decidir de las nòstras vidas — de deccidir de çò que nos fa besonh : l’auto-organizacion coma biais de préner en carga los afars nòstres. E la federacion coma contrapoder.

Non fasèm fetichisme del passat. Mas nos remembram los qu’èran los Federats, las e los que volguèron cambiar la vida a de bon, li donar sens e fòrça jos la Comuna de París. Lors movements, lors culturas, lors conviccions èran divèrses, republicans, marxistas, libertaris e de còps tot aiçò a l’encòp. Mas lor coratge èra lo meteis – e lor « salut comun ». Coma elas e coma eles, avèm de divergéncias. Mas coma elas e coma eles, davant l’urgéncia e sa gravitat, las podèm despassar, non pas esperlongar de clivatges eternals, e far comuna. Una cooperativa d’elaboracions, d’iniciativas e d’accions donariá mai de poténcia a las nòstras practicas mesas en partage. Coordinacion informala o fòrça estructurada ? Nos apartendrà de ne decidir. Davant lo discors dominant, tant insidiós coma tentaculari, nos fa besonh de nos aligar, se que non per o far calar, al mens per o contrar. Besonh de nos federar e per metre en practica una alternativa concrèta e que done a esperar.

Tre qu’auram amassadas las primièras fòrças, organizarem un rencontre que decidirem evidentamement amassa de las modalitats.

Per réjónher l’apèl :

    * Ces champs sont requis pour souscrire